ياس سفيد

خداحافظ.

مرضيه — Thu, 13 Sep 2007 11:21:00 GMT

عمر وبلاگم به سر اومد...1 سال و 6 ماه. خيلي اتفاقا افتاد...هم خوب هم بد...هم شيرين هم تلخ. هيچ موقع نخواستم حرف دلمو با زبونِ ساده ي خودمون بگم ولي با هرچي كه تونستم گفتم....با شعر،با عكس... نميدونم چقد از اخلاقام عوض شده ولي عوض شدنه خيلي هاشو حس ميكنم و فك ميكنم بد نشده اگه بهترم نشده باشه.

شايد اين رفتنِ من بي ربط نباشه با رفتنِ فرشته(دوست خيلي خيليييي عزيزم و همراه هميشگيِ من تا الان و بعد از اين) ، نميدونم شايد دنباله يه بهونه بودم، كه امروز ساعت 9:45 و اولين روز ماه رمضون بالاخره تصميم گرفتم اينجا واسه هميشه بسته بشه.

يه بغضي 2 ماهِ داره خفم ميكنه ولي با خودم عهد كردم كه نشكونمش،درد اين بغض فراموش نميشه ، اصلا درد مگه فراموش ميشه.فقط ميشه با درد كنار اومد،منم دارم به اين درد عادت ميكنم...ولي الان كه فك ميكنم ميبينم اگه اون بغضو بشكونم و واسه هميشه از ياد ببرمش بهتر از كنار اومدن باهاشه.... بگذريم.

تو ادامه ي راهم دنبال رسم زندگيم...اينكه چه جوري ميشه خوب بود وخوبي كرد و خوبي ديد نه اينكه خوب بود خوبي كرد ولي همش وهمش وهمش بدي ديد.

حالم خوبه...يه آرامشي ته دلمه ، ولي بِش قانع نيستم ولي سعي مو ميكنم همين آرامش و حال خوشو با همه ي عزيزان در كنارم تقسيم كنم.

درکلاس محبت پشت نيمکت هاي صميميت درس عشق ودوستي ويکي شدن راآغازکرديم،

حال به آخرين درسش رسيديم درسيکه خوبست توهم آن رابداني

عشق بايد ورزيد به همسفرزندگي وبايدماندگاربوددرقلب ياران

پس اي دوست! اي مهربان! اي همسفر! هميشه به يادتوخواهم بودوهيچ گاه تورافراموش نخواهم کرد

ديگران را بگذار

دل به آفتاب بسپار

ببين چگونه هر بامداد صبور و سربلند

از پشت شانه هاي خاکستري صبح بالا مي آيد

و ستارگان همه شرمنده مي شوند خاموش مي شوند

ديگران را بگذار

دل به آفتاب بسپار

روي بنماي و وجود خودم از ياد ببر خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

ما چو داديم دل و ديده بطوفان بلا گو بيا سيل غم و خانه ز بنياد ببر

....

حافظ انديشه كن از نازكي خاطر يار

برو از درگهش اين ناله و فرياد ببر

خداحافظ.

من يک عاشقم...

مرضيه — Tue, 31 Jul 2007 18:30:00 GMT

خيلي زيبا بود.زيبايي اش در همان لحظه اول تمام وجودم را تسخير کرد.آنقدر زيبا بود که دلم نمي خواست حتي لحظه اي چشم از چشمانش بردارم.چشم هايش آيينه زندگي بود.سرشار از صداقت و يکرنگي.

احساس مي کردم که او لياقت به دست آوردن همه چيز را دارد. احساس مي کردم تمام کائنات فقط به خاطر او در گردش و تکاپو هستند.اگر به خودش ايمان پيدا مي کرد مي توانست حتي کوه ها را جابه جا کند.در مقابل ايمان و اراده او همه کاري شدني بود.ارزش او بيش از اين بود که لحظه هايش را با ناراحتي هاي عادي روزمره امغم انگيز کنم.روح يگانه و خلاق و بي انتهاي او در قالب جسمي دوست داشتني در اين دنيا نمايان شده بود.و اين فرشته زميني تمام وجودم را از عشق خود لبريز کرد.به نظر من او ارزشمندترين کسي است که هرروز در آيينه نصب شده به اتاقم مي بينم.آخر من عاشق کسي هستم که هر موقع در آيينه نگاه مي کنم با چشم هايش به من سلام مي کند.دوستت دارم اي فرشته زميني.

در زندگي درنگ کن و بيانديش،قبل از هر عکس العملي فکر کن،صبور باش ببخش و فراموش کن،بگذار و بگذر.از يک نفر گرفته تا هزاران نفر،همه رادوست بدار.مادر ترازا مي گويد اگر مدام در مورد مردم قضاوت کني، ديگر برايت وقتي باقي نمي ماند تا آنها را دوست بداري.

آرزو بازي

مرضيه — Sun, 22 Apr 2007 22:57:00 GMT

آرزو....تو ذهن همه ي ما آرزو يعني يه چيزِ دست نيافتني، آرزوهايي که داشتيم و بهشون نرسيديم و آرزوهايي که الانم مي کنيم ، با همين فکرِ...."دست نيافتني". اصلا وقتي بِهمون ميگن قشنگترين آرزوت چي بوده و تا حالا بهش رسيدي ؟! با يه اندوهي که سعي مي کنيم دلتنگي از گذشته نشونش بديم، ميگيم چي؟ آره هموني که هممون مي گيم"نههههههههههه" ولي ميدوني چيش خوبه؟!! اون اميدي که تا آخرين روزِ زندگيت تو دلِ کوچيکت براي رسيدن بهش داري...فک ميکنم اين قشنگترين چيزِ وجود آرزوست...نميدونم!!!شايد اگه بهش برسي ديگه آرزو نيس...وقتي کوچولوتربوديم اصلا همچين فکري از نهايت آرزو نداشتيم...اونا چشاشونو مي بندن و آرزو مي کنن...تمامِ وجودشونو بکار مي برن تا قشنگترين آرزوشونو بگن...الان اگه تو هم چشاتو ببندي مي توني قشنگترين آرزوتو بگي؟!

بياين قانونِ تلخ آرزوها رو بشکونيم...بياين باز چشامونو ببنديم و قشنگترين آرزوهامونو با تمام وجود به دلمون بگيم، ولي اين بار فقط اميدوار نباشيم که ميرسيم....بلکه بايد مطمئن باشي که بهش ميرسي...

همه ي اينارو گفتم تا برسم به اينکه بهتون بگم ،چند روز پيش دعوت شدم به آرزو بازي(دعوت نامه اينجاس).تا قبل از اين دعوت نامه اصلا به آرزوهام فک نکرده بودم...به اينکه اصلا تا حالا به هيچ کدومشون رسيدم!!!هنوزم اون آرزو رو دارم...هنوزم بهش اميد دارم؟!فک کردن بهشون تو اين چند روز قشنگ بود.

قانونِ بازي اينه که بايد 5 تا از آرزوهاتو بگي...پس گوش کنين:

وقتي 7 و8 سالم بود آرزو داشتم که خيلي زود بزرگ شم.دنياي آدم بزرگا واسم قشنگ بود .اصلا همش تو جمع آدم بزرگا ميچرخيدم.يادمه هميشه دختر دايي مو که 3 ماه از من بزرگتر بود و الان 2 سالِ که رفته قاطي مرغا و من هنوز با بروبكسِ جوجه مي چرخم) نصيحت مي کردم که اين کارو بکن اون کارو نکن(چه عقل کلي ميدونستم خودمو!!)...حالا به اون سني که دوست داشتم رسيدم...پس به آرزوم رسيدم پس خدايا دستت مرسي که گذاشتي تا الان مهمون اين دنيات باشم و با سني که آرزوشو داشتم زندگي کنم...فقط همين

هميشه آرزو داشتم که يه آرشيتکت بشم تا خونه ي عزيزمو قشنگتر از اوني که هست بسازم تا 6 روز اول عيد که 5 تا خاله هام با 2 تا دايي هام اونجان زيباترين روزامون باشه با يه باغ پر از گوجه سبز و گيلاس...ولي الان خونه ي عزيزم هيچ تغييري نکرده و هنوزم با يه نمه بارون بوي عاشقونه ي کاهگل ديوار باغو ميتوني بشنوي ...باغشم پر شده از درخت انار و انجير .

آرزو داشتم و دارم تا زودتر خاله بشم...ولي اين زودتر هنوز نيومده ولي مياد...همين نزديکي هاست

آرزو دارم تا همه ي آرزوهاي مامان و بابايي رو که به خاطرِ من، بيخيالِ خيلي هاش شدن يه روزي تو همين نزديکيا واقعي شون کنم...شايد اينجوري بتونم يه کوچولو جبران کنم

و آرزوي آخر اينکه اون خوشبختي رو که دوست دارم، بيشتر از هميشه حس کنم، از الان تا هر وقت که بوي بارون و ميشنوم.

ممممم...تموم شد؟!! يکيش موند. نه ديگه اون آرزو و نميشه گفت ....آدم بيجنبه زياد مياد اينجا .البته بلا نسبت شما دوستاي عزيزو نازنينم...پس آخري و بيخيل

خوب بازي من هم تموم شد و خيلي ها تو اين بازي با من شريک بودن وهستن. ولي الان که از بالا دارم نيگا ميکنم همشون دست يافتنين...به راحتي

حالا من فقط يکي و بايد دعوت کنم اينجا ،اونم اگه گفتين کيه؟!!!

ممممممم.....شازده کوچولوي ما....پس ما منتظريم (هر چند که من خيال مي کنم که بزرگترين آرزوتو مي دونم و هميشه واسه رسيدنت دعا ميکنم ولي باز دوست دارم همشو بدونم و بشنوم)

با تو که نمي‌شناسمت ... !

مرضيه — Thu, 08 Feb 2007 14:38:00 GMT

مي‌ترسم.. .
مي‌ترسم؛ نه از تعقيب سايه و سنگ ،
نه از شب‌هاي بي‌مهتاب و زوزه‌ي گرگ ،
از آدم‌ها... از آدم‌ها مي‌ترسم .
از آن‌که با من مي‌نشيند و برمي‌خيزد .
از آن‌که هر صبح به سلامي و لبخندي پاسخم مي‌گويد .
از دوست‌نمايان ...
از آن‌که دوست مي‌نمايد مي‌ترسم .
از همانان‌که ــ به قول فروغ ــ مرا مي‌بوسند و طناب دار مرا مي‌بافند ...
سال‌هاست که مي‌ترسم.
از آدم‌ها مي‌ترسم و مي‌گريزم به خلوت.
به خلوتِ خالي از چشم
مي‌گريزم و مي‌ترسم از چشم‌هايي که خلوتم را مي‌پايند …
مي‌گويند هر کاري عقوبتي دارد ؛
عقوبت ريختن آبروي ديگران، عقوبت تمسخر، تحقير و عقوبت شکستن دل .
تو بگو ... بگو من مبتلاي کدام عقوبتم ؟
کاش در زمان پيامبري مي‌زيستم ، از ترس‌هايم مي‌پرسيدم و از عقوبت‌کشيدنم.
کاش ناگاه از جايي الهامم مي‌شد که اين درد که مي‌کشم از کجاست !
- فکر کن حالا ! حتماً گناهي کرده‌اي، توبه کن از گناهانت!
من فکر مي‌کردم با خودم ... من گناه نکرده بودم
خداي من مثل خداي آنها سخت‌گير نبود که از من کارهاي سخت بخواهد
مادرم هميشه مي‌گويد : هر چه به ما مي‌رسد، هر چه به ما مي‌دهند، هرچه که مي‌گويند سرنوشت ماست،

همه را يک روزي، يک جايي از ما پرسيده‌اند و بله‌اش را گرفته‌اند.
از من هم پرسيده‌اند ؟
يادم نمي‌آيد ... !
و اين شايد معني همان تقدير است که هيچ ‌وقت نفهميدمش.
......
من مي‌ترسم از اين همه دروغ ... از تزوير .
مي‌ترسم از متنعّم بي‌درد که نفَس از گرما مي‌آورد و لب به نصيحت و شماتت مي‌گشايد.
حتي از تو...
راستي اي چشم‌هاي ناآشنا ! تو که ترس‌هايم را مي‌خواني... تو کيستي؟
کيستي اي چشم‌هاي پنهان ؟
از تو هم مي‌ترسم .
اما گاهي مي‌خواهم به تو بگويم.
همه‌ي ترس‌هايم را بريزم جلوي ديدگانت تا بخواني.
شايد دست‌هايت را گشودي...
شايد به پيامي و کلامي مرا نوازيدي.
اي مخاطب ناآشنا !
شايد دست‌هايت را برايم به سوي آسمان بلند کردي و ستاره‌اي چيدي .
ستاره را در کلامي بگذار و برايم بفرست...

هر لحظه حرفي در ما زاده مي‏شود
هر لحظه دردي سر بر مي‏دارد
و هر لحظه نيازي از اعماق مجهول روح پنهان و رنجور ما جوش مي‏کند
اين ها بر سينه مي‏ريزند و راه فراري نمي‏يابند
مگر اين قفس کوچک استخواني گنجايش‏اش چه اندازه است؟!

گفتگو با خدا

مرضيه — Mon, 25 Dec 2006 19:39:00 GMT

در روياهايم ديدم با خدا گفتگو مي کنم

خدا پرسيد : پس تو مي خواهي با من گفتگو کني ؟

من در پاسخ گفتم اگر وقت داريد ؟

خدا خنديد ...وقت من بي نهايت است

... در ذهنت چيست که مي خواهي از من بپرسي ؟

پرسيدم : چه چيز بشر، شما را سخت متعجب مي سازد ؟

خدا پاسخ داد : کودکيشان ...

اين که آنها از کودکيشان خسته مي شوند ، عجله دارند که بزرگ شوند ، و بعد دوباره پس از مدتها آرزو مي کنند که کودک باشند

... اين که آنها سلامتي خود را از دست مي دهند تا پول به دست آورند ، و بعد پولشان را از دست مي دهند تا دوباره سلامتي خود را بدست آورند

... اينکه با اضطراب به آينده مي نگرند و آن را فراموش مي کنند ، و بنابراين نه در حال زندگي مي کنند و نه در آينده

...اينکه آنها به گونه اي زندگي مي کنند که گويي هرگز نمي ميرند و به گونه اي مي ميرند که گويي هرگز زندگي نکرده اند

دستهاي خدا دستانم را گرفت براي مدتي سکوت کرديم و من دوباره پرسيدم به عنوان پدر مي خواهي کدام درسهاي زندگي را فرزندانت بياموزند ؟

او گفت :

بياموزند که آنها نمي توانند کسي را وادار کنند که عاشقشان باشد، همه کاري که آنها مي توانند بکنند اين است که اجازه دهند خودشان را دوست داشته باشند،

بياموزند که درست نيست خودشان را با ديگران مقايسه کنند،

بياموزند که فقط چند ثانيه طول مي کشد تا زخمهاي عميقي در قلب آنان که دوستشان داريم ايجاد کنيم اما سالها طول مي کشد تا آن زخمها را التيام بخشيم

بياموزيم که ثروتمند کسي نيست که بيشترين ها را دارد کسي است که به کمترين ها نياز دارد

بياموزند که آدمهايي هستند که آنها را دوست دارند فقط نمي دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند

بياموزند که دو نفر مي توانند با هم به يک نقطه نگاه کنند و آن را متفاوت ببينند

بياموزند که کافي نيست فقط آنها ديگران را ببخشند بلکه آنها بايد خود را نيز ببخشند...

من با خضوع گفتم از شما به خاطر اين گفتگو متشکرم آيا چيز ديگري هست که دوست داريد فرزندانتان بدانند

خداوند لبخند زد و گفت فقط اينکه بدانند من اينجا هستم

خانه، بازهم خانه

من دوست دارم هروقت که بتوانم، اينجا باشم

هروقت که خسته و يخ زده به خانه مي رسم

گرم کردن استخوان هايم در کنار بخاري، خوش است

آن دورها، آن سوي کشتزار

بانگ ناقوس آهنين

مومنان را به زانو زدن فرا مي خواند

تا به نجواي آرام وردهاي جادويي گوش فرا دهند

Pink Floyd

اين جوريه كه اون جوري مي شه !

مرضيه — Fri, 15 Dec 2006 17:54:00 GMT

فرقي نمي كنه !

گاهي وقتا ، هيچي با هيچي فرقي نمي كنه !

شب باشه ، يا روز !

زمستون باشه ، يا تابستون !

چاي بخوري ، يا يه كوفت ديگه !

ضبط مسخره ت اين ور تلويزيون مسخره ت باشه ، يا اون ورش !

يساري بخونه يا گروه پينگ فولايد !

پرده پنجره كشيده باشه ، يا نباشه !

سيگار بكشي ، يا نكشي !

دوستانت پيشت باشن ، يا نباشن !

خوش بو كننده ي هوا سرتو به درد آورده باشه ، يا نياورده باشه !

جواب سلام صاحب خونه رو با لبخند بدي ، يا بي لبخند !

اجلاسيه سازمان ملل

راه حلي براي آتش بس در افغانستان پيدا كرده باشه ، يا نه !

افغانستان بدبخت باشه ، يا خوش بخت !

زناي افغاني زن باشن ، يا كابوس !

سيگارت زر باشه ، يا مالبرو !

تو رسانه ها و مطبوعات ديگران و بكوبي ، يا نكوبي !

هر چه زور بزني يادت بياد ، يا يادت نياد !

تيغ رو صورتت باشه ، يا صورتت زير تيغ ...

آره !

فرقي نمي كنه !

گاهي وقتا ، هيچي با هيچي فرقي نمي كنه !

خواب باشي ، يا خواب نباشي !

شاعر باشي ، يا كش !

هنرمند باشي ، يا منرمند !

پولت از پارو بالا بره ، يا پاروت از پول !

عاشق باشي ، يا كيف قاپ !

آواز بخوني ، يا گريه كني !

عمود ايستاده باشي ، يا افقي و وارفته !

تلفن يه زنگ بزنه ، يا پنج زنگ !

گوشي رو بر داري ، يا بر نداري !

شامت نون و پيازچه باشه ، يا پيازچه و نون !

اصلا زنده باشي ، يا مرده !

آره ! فرقي نمي كنه !

گاهي وقتا هيچي با هيچي فرقي نمي كنه !

همين حالا ! چند ساعت ديگه !

امروز ! فردا !

عوارض اتوبان !

زمستون هاي بي برف !

برف هاي بي كلاغ !

كلاغ هاي بي چنار !

شاعران بي شعر !

سكته ي دوم !

اضطراب !

وقتي كه تو تلويزيون بعضي پروژه ها ،

مثل تخته ي آوازي يك كشتي شكسته تو بغل يه غريق افتاده !

حالا يا هرگز !

ليست قشون آغامحمد خان قاجار وقتي به تبريز حمله كرد !

ليست وحشت هاي استالين !

ليست خواب هاي سربازاي عيال وار !

آره ! فرقي نمي كنه !

گاهي وقتا ، هيچي با هيچي فرقي نمي كنه !

ـ خوب داره ديرم مي شه !

بايد برم !

در كه بسته شد ، ديگه فرقي نداره

فاصله ت با من صد متره ، يا صد قرن !

وقتي نمي بينمت ،

چشمام باشن ، يا نباشن !

وقتي نيستي ديگه ، برام هيچي با هيچي فرقي نمي كنه !

شعرم شعر باشه يا معر !

اين جوريه كه اون جوري مي شه !

ني ني !

مگه نه ؟!؟!

يادگاري از حسين پناهي

در اين سکوت

حتي صداي سازم هم آرامم نمي کند !!

دل من باز کوچک شده است

يكديگر را دوست بداريد ...

مرضيه — Sun, 08 Oct 2006 10:13:00 GMT